باسمه تعالی

چه بسیار مومن دل سوخته ای که در فقدان آب گوارا در حیرت و حرن به سر می برد.

موضوع هجران غیبت است لطفاً برای خواندن روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

v   موضوع : هجران غیبت

روزگار غیبت ، دوران ظلمت و محرومیت است برای تمام آن هایی که امام (ع) از آنان غاﺋب است یا به سخن دیگر

اینان از او مهجورند.

اگر نیکو بنگریم و بیندیشیم و در برکات و آثار وجودی امام (ع) تأمل نماﺋیم ، خواهیم در یافت که دوران غیبت چه

دوران رنج بار و طاقت فرسایی است ! خود امام عصر (ع) در دعای شریف افتتاح زبان شِکوِه به محضر خداوند می گشاید و از نکبت ها و سیه روزی ها و تیره بختی های مردمان آن عصر ، شکایت می کند .

با مراجعه به روایات بس فراوان در باب امام زمان (عج) و تدبّر در آن ها ، این نکته حاصل می گردد که اﺋمه ما (ع)

نگران مصاﺋب عصر غیبت و ابتلاﺋات دوستان و شیعیانشان بوده اند . به عنوان نمونه ، حضرت رضا (ع) در بیان شیوایی ، از حیرت و سرگردانی مؤمنان در آن عصر چنین یاد می فرمایند :

« وکَم مِن مُؤمِنٍ مُتَأسّفٍ حَیرانَ حَزین عِندَ فِقدانِ الماءِ المَعین ! »

چه بسا مؤمن دل سوخته ای که در فقدان آب گوارا در حیرت و حزن به سر می برد !

آن حضرت محرومیت زمان را چنین به تصویر میکشد که مؤمنان چون تشنگانی که از جرعه ای آب گوارا منع میشود در وادی به سر خواهند برد ؛ آن آبی که برای همگان است و ضروری ترین مادّۀ حیات ... و به

راستی ، امام زمان (ع) چنین است و دوران غیبت چنان .

کوتاه سخن آن است که غیبت امام عصر (ع) دوری از تجلّی تمام خوبی هاست و در پرده بودن

تمام روشنایی ها .

آری شب سرد غیبت ، هنگامۀ به چاه افتادن هاست ؛

گاه لرزیدن ها و ترسیدن هاست ؛

بحبوحۀ گریستن ها و نالیدن هاست .

عصر غیبت ، عصر محرومیّت از چشمۀ گوارای ولایت است و دوران پرده نشینی یار و محجوبی

جمال و کمال او . روزگار غیبت امام (ع) هنگامۀ دوری از چشمه سار معرفت و زُلال هدایت حضرت اوست .همان گونه که خود در پس پردۀ غیبت نشسته است و مردمان ، از دیدار اومحرومند

صفات حُسنش نیز محجوب است ؛ آن چه از تشعشع خُلقُ و خُوی او دیده می  شود از پس ابر سیاهی است که بر چهرۀ آفتاب افتاده و تابشی است از میان روزنه های پردۀ هجران و چه زیباست

آن لحظه که این پرده بر افتد و «أشرَقَت ألاَرضُ بِنورِ رَبَها» معنی شود .